1954
Kayan filamentler
1950’lerin başında elektron mikroskopları ve X ışını çalışmaları bir miyofibrilde miyozinden kalın ve aktinden ince olmak üzere iki takım filament bulunduğunu göstermişti. Bunların kası nasıl kısalttığı bilinmiyordu. Birçok araştırmacı uzun protein moleküllerinin bir yay gibi katlandığını ya da kıvrıldığını düşünüyordu.
22 Mayıs 1954’te Nature dergisi iki makaleyi yan yana bastı. Andrew Huxley ile Rolf Niedergerke canlı kurbağa kas liflerini yeni bir girişim mikroskobuyla izlemişti. Hugh Huxley ile Jean Hanson tavşanların psoas kasından alınmış miyofibrilleri faz kontrast mikroskobuyla incelemişti. İki Huxley akraba değildi ve birbirinden ayrı çalışmışlardı.
Sinir uyarısı üzerine çalışmasıyla 1963 Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü’nü paylaşan Andrew HuxleyWikimedia Commons, Nobel Foundation, Public domain (Andrew Fielding Huxley nobel.jpg)
İki ekip de kas kısalırken koyu A bantlarının boyunu koruduğunu, açık I bantlarının ise daraldığını buldu. Filamentler boylarını koruyup birbirinin üzerinden kayıyordu. 1957’de Andrew Huxley, miyozindeki başların aktini yinelenen döngülerle çektiğini öne sürdü, bunlar bu öykünün başında anlatılan çapraz köprülerdir.
Gevşek ve kasılmış bir sarkomer, ince filamentler kalınların arasına kaydıkça I bantları ve H bölgesi daralırWikimedia Commons, David Richfield, CC BY-SA 3.0 (Sarcomere.svg), white background added
Kaynaklar
- A. F. Huxley and R. Niedergerke, Structural changes in muscle during contraction, Nature 173 (1954): 971-973.
- H. E. Huxley and J. Hanson, Changes in the cross-striations of muscle during contraction and stretch and their structural interpretation, Nature 173 (1954): 973-976.
- A. F. Huxley, Muscle structure and theories of contraction, Progress in Biophysics and Biophysical Chemistry 7 (1957): 255-318.
Önceki: Duchenne’in yüzleri