Golgi ve Cajal
1873’te Milano yakınlarındaki bir hastanede hekim olan Camillo Golgi beyin dokusunu potasyum dikromatta sertleştirdi ve gümüş nitrata yatırdı. Her yüz sinir hücresinden birkaçı en ince dallarına kadar simsiyah boyandı, geri kalanı saydam kaldı. İlk kez bütün bir nöron görülebiliyordu. Golgi liflerin birbirine kaynayarak tek bir ağ oluşturduğunu düşündü.
1888’den başlayarak Barselona’daki Santiago Ramón y Cajal boyayı genç hayvanların beyinciğine ve korteksine uyguladı ve gördüklerini çizdi. Her nöron serbest bir uçla bitiyor, bir sonrakine birleşmeden yaklaşıyordu. Sinyaller tek yönde, dendritlerden hücre gövdesine, oradan aksona gidiyordu.
Bir güvercinin beyinciğinden Purkinje hücreleri (A) ve granül hücreleri (B), Santiago Ramón y Cajal’ın çizimiWikimedia Commons, Santiago Ramón y Cajal, Public domain (PurkinjeCell.jpg)
İkisi 1906’da Nobel Ödülü’nü paylaştı ve Golgi konuşmasında ağını hâlâ savundu. Soruyu 1950’lerde elektron mikroskobu, her sinapsta mikrometrenin birkaç yüzde biri genişliğinde bir aralık göstererek çözdü.
Clark Üniversitesi’nin 1899’da yayımladığı bir portrede Santiago Ramón y CajalWikimedia Commons, anonymous photographer, restored by Garrondo, Public domain (Santiago Ramón y Cajal (1852-1934) portrait (restored).jpg)
Kaynaklar
- Camillo Golgi, Sulla struttura della sostanza grigia del cervello, Gazzetta Medica Italiana, Lombardia 33 (1873): 244-246.
- Santiago Ramón y Cajal, Estructura de los centros nerviosos de las aves, Revista Trimestral de Histología Normal y Patológica 1 (1888): 1-10.
- Camillo Golgi, The neuron doctrine: theory and facts, Nobel lecture, 11 December 1906.
Önceki: Broca’nın hastası